Militancia gallega identitaria, tradicionalista y europeísta "fogar, raza, língoa" Galiza aos Galegos

El € es el pegamento que une a la UE, impuesto por las élites de Alemania y menor medida Francia.

Si mañana despareciese el € habría una estampida general.

Porque reprobar, nos seguimos odiando como en el pasado. Somos el continente donde ha habido más guerras en la historia, y no me vale de que somos la cuna de la civilización, porque no es así.

Ha tenido que haber una guerra mundial que dejó Europa como un solar para tener el período más largo de la historia en paz. Y ni aún así, porque volvimos a las andadas, Yugoeslavia, y ahora Ucrania.

El enemigo de Europa, tiene nombres y apellidos, UK que es quien las monta.
 
¿Qué tendrá que ver la soberanía nacional, la pertenencia a la UE o a la OTAN, para decir que España no es un país europeo? Es que no tiene sentido.
Pues en este país la gente vota a unos representantes que lo único que hacen es recibir órdenes de Europa.

Ellos por supuesto no mandan nada, solo somos europeos para acatar.

¿Qué significa ser un país europeo? ¿Ser un mermado?

Soberanía dice el otro, para eso hay que tener dignidad y tu propia moneda, pero parecemos críos pidiendo la paga a la mamá Europa el fin de semana.

Qué vergüenza.
 
Pues en este país la gente vota a unos representantes que lo único que hacen es recibir órdenes de Europa.

Ellos por supuesto no mandan nada, solo somos europeos para acatar.

¿Qué significa ser un país europeo? ¿Ser un mermado?

Soberanía dice el otro, para eso hay que tener dignidad y tu propia moneda, pero parecemos críos pidiendo la paga a la mamá Europa el fin de semana.

Qué vergüenza.
¿De verdad crees que un país es europeo o no por pertenecer a una entidad política? No contestes, es retórica.
 
Traducción automática del gallego al español: puede contener errores.
Ver el texto original (gallego)
«A nós os galegos, non nos importa morrer sendo onde e como morremos, e unha preocupazón domina-nos sempre que é a de sermos enterrados na nosa terra; as nosas cinzas, confundidas con ela, ligan-nos entón aos nosos antergos e ao elemento primário da nosa pátria. Espanta-nos a ideia de morrer enterrados en pais estrano, e consola-nos a esperanza de que o noso pobre corpo poida ser levado a dormir o soño enterno á sombra do noso lar.»

Álvaro das Casas
Angústia do noso tempo, 1937

(adjunto visible para usuarios registrados)


PÁTRIA

Todos sentimos a pátria, cantada en cada língua por millares de poetas e amada na mais confusa emozón do noso ser. Pero, que é ela? Como é ? Onde están os seus límites? A pátria é o lar onde nascemos, o ámbito en que pasamos os nosos primeiros anos, e mais ou menos reducido ou amplo, segundo os nosos ollos alcanzaron ver. Para uns, é simplesmente unha aldeia; para outros, un município, para outros ainda, unha província. Remata alí onde comezan a se diferenciar as paisaxes nativas -a alta montaña para as xentes do val, a campina para os que nasceron nas serras. Porque nós homes, percebemos a nosa situazón no espazo moito antes de compreender a nosa situazón no espazo, moito antes de compreender a nosa situazón no tempo, a pátria constitui o noso primeiro encadramento no meio humano; marca a nosa posizón xeográfica no orbe e dá-nos sempre unha ideia formal: o relevo, a paisaxe, a fauna, o tipo de homes que viven connosco. Porque nela pasan-se os anos mais afetuosos da nosa vida, porque dá fundo ás nosas impresións conscientes, porque nela acontecen as nosas primeiras convivéncias familiares, é sempre -até a morte- inolvidável.

A pátria anda nos nosos ollos, nos ollos do corpo, até o derradeiro instante da nosa existéncia. Non nos importan a sua bondade ou a sua beleza. Amamo-la porque é nosa e recordariamo-la contra a nosa própria vontade. Lembran sempre con emozón a sua terra natal, do mesmo modo os que nasceron no fundo musical dos vales suizos, como os que viron a luz primeira nos desertos do norte de África; o que nasceu entre as cupolas grazosas de Constantinopla, como o que balbuciou as suas primeiras palabras na pobre sarracena transmontana. Influi en nós profundamente, esencialmente, até o ponto en que o meio xeográfico determina as nosas vidas. Diriamos que non fai a nosa anatomia, pero, si, a nosa fisioloxia: modula a nosa voz, colora o noso cabelo, matiza a nosa pele... Os nosos ollos están mais ou menos fechados segundo os nosos primeiros anos correron entre os xeos fineses ou nas marxes do Mediterráneo; a nosa pele será mais ou menos áspera ou suave conforme na crianza que tiveramos habitado no alto do cordal andino, á beira do mar Cárpio ou na mole tibieza galaica.

Álvaro das Casas
Angústia do noso tempo, 1937

(adjunto visible para usuarios registrados)
«A nosotros los gallegos, no nos importa morir siendo donde y como morimos, y una preocupación nos domina siempre que es la de ser enterrados en nuestra tierra; nuestras cenizas, confundidas con ella, nos ligan entonces a nuestros antepasados y al elemento primario de nuestra patria. Nos espanta la idea de morir enterrados en país extraño, y nos consuela la esperanza de que nuestro pobre cuerpo pueda ser llevado a dormir el sueño eterno a la sombra de nuestro lar.»

Álvaro das Casas
Angustia de nuestro tiempo, 1937

(adjunto visible para usuarios registrados)


PATRIA

Todos sentimos la patria, cantada en cada lengua por millares de poetas y amada en la más confusa emoción de nuestro ser. Pero, ¿qué es ella? ¿Cómo es? ¿Dónde están sus límites? La patria es el lar donde nacimos, el ámbito en que pasamos nuestros primeros años, y más o menos reducido o amplio, según nuestros ojos alcanzaron a ver. Para unos, es simplemente una aldea; para otros, un municipio, para otros aún, una provincia. Termina allí donde comienzan a diferenciarse los paisajes nativos -la alta montaña para las gentes del valle, la campiña para los que nacieron en las sierras. Porque nosotros los hombres, percibimos nuestra situación en el espacio mucho antes de comprender nuestra situación en el espacio, mucho antes de comprender nuestra situación en el tiempo, la patria constituye nuestro primer encuadramiento en el medio humano; marca nuestra posición geográfica en el orbe y nos da siempre una idea formal: el relieve, el paisaje, la fauna, el tipo de hombres que viven con nosotros. Porque en ella se pasan los años más afectuosos de nuestra vida, porque da fondo a nuestras impresiones conscientes, porque en ella acontecen nuestras primeras convivencias familiares, es siempre -hasta la gloria- inolvidable.

La patria anda en nuestros ojos, en los ojos del cuerpo, hasta el último instante de nuestra existencia. No nos importan su bondad o su belleza. La amamos porque es nuestra y la recordaríamos contra nuestra propia voluntad. Recuerdan siempre con emoción su tierra natal, del mismo modo los que nacieron en el fondo musical de los valles suizos, como los que vieron la luz primera en los desiertos del norte de África; el que nació entre las cúpulas graciosas de Constantinopla, como el que balbuceó sus primeras palabras en la pobre sarracena transmontana. Influye en nosotros profundamente, esencialmente, hasta el punto en que el medio geográfico determina nuestras vidas. Diríamos que no hace nuestra anatomía, pero, sí, nuestra fisiología: modula nuestra voz, colorea nuestro cabello, matiza nuestra piel... Nuestros ojos están más o menos cerrados según nuestros primeros años corrieron entre los hielos fineses o en las márgenes del Mediterráneo; nuestra piel será más o menos áspera o suave conforme en la crianza que tuviéramos habitado en lo alto del cordal andino, a la orilla del mar Cárpio o en la mole tibieza galaica.

Álvaro das Casas
Angustia de nuestro tiempo, 1937

(adjunto visible para usuarios registrados)
 

Adjuntos

Archivo oculto para usuarios no registrados
Traducción automática del gallego y portugués al español: puede contener errores.
Ver el texto original (gallego y portugués)
"A nosa misión é crear en Galiza a vontade nacional. Un culto activo das tradicións, que nós habemos sacar da súa inmobilidade de museo e traer ao presente. Cómpre dar terra aos mortos de onte, e desfaixar e galvanizar as momias de tempos máis antigos"

«O nacionalismo é fundamentalmente unha reacción vital que s'ergue en contra das forzas destrutoras da nacionalidade, sens estas interiores ou exteriores, propias ou alleas»

Vicente Risco
Teoría do nacionalismo galego (1920)

(adjunto visible para usuarios registrados)
(adjunto visible para usuarios registrados)

Um século depois de seu redescobrimento, este castro, um dos maiores da Península Ibérica, revela os segredos de uma fascinante convivência entre galaicos e romanos que perdurou por vários séculos.

(adjunto visible para usuarios registrados)
"A nosa misión é crear en Galiza a vontade nacional. Un culto activo das tradicións, que nós habemos sacar da súa inmobilidade de museo e traer ao presente. Cómpre dar terra aos mortos de onte, e desfaixar e galvanizar as momias de tempos máis antigos"

«O nacionalismo é fundamentalmente unha reacción vital que s'ergue en contra das forzas destrutoras da nacionalidade, sens estas interiores ou exteriores, propias ou alleas»

Vicente Risco
Teoría do nacionalismo galego (1920)

(adjunto visible para usuarios registrados)
(adjunto visible para usuarios registrados)

Un siglo después de su redescubrimiento, este castro, uno de los mayores de la Península Ibérica, revela los secretos de una fascinante convivencia entre galaicos y romanos que perduró durante varios siglos.

(adjunto visible para usuarios registrados)
 

Adjuntos

Archivo oculto para usuarios no registrados
En 1571, o Reino da Galiza participou coa sua própria frota na Batalla de Lepanto. A Mariña Galega hasteou a sua própria bandeira en combate naval. A representazón nun contexto militar do Graal nun campo vermello da cal temos evidéncias aparece no século XVIII, como Armas do Reximento Galego que ten as suas orixes no Terzo da Lombardia en 1534. Hoxe usada polo Reximento da Galiza e no atual escudo de Mondoñedo, herdeiro do estandarte militar do Reximento Provincial do século XVIII, e que nos seus intermitentes tempos de existéncia participou de campañas militares na Escócia, Saboia, Piemonte, Arxentina, España e Franza.

Os soldados estavan dispostos a derramar o seu sangue na batalla, polo que na tradizón militar europeia o vermello era a cor asociada ao contexto militar.

(adjunto visible para usuarios registrados)
(adjunto visible para usuarios registrados)

O españolismo, en calquer unha das suas formas e variantes, sempre foi universalista e mesticista. Como denunciava Castelao na xitanizazón da «Hespaña»; a querer padronizar todo o sentir do reino coa cultura Cañí resultante no sul de Castela.

Fenómenos como o maketismo, xarneguismo, filosefardismo, hispanismo/hispanquismo teñen orixe no nacionalismo cívico español, nunca nun nacionalismo étnico na defensa e preservazón de calquer etnia ou raza no mundo.

Existe realmente algunha diferenza entre o latin fachoide e o bloqueiro?

Non, non hai diferenza algunha. Ambos son responsáveis e promotores do xenodício á nosa pátria carnal europeia.

«Non és hoxe, non és mañá. És mil anos antes e mil anos depois de ti»

GALIZA GALEGA!

(adjunto visible para usuarios registrados)

(adjunto visible para usuarios registrados)
 

Adjuntos

Archivo oculto para usuarios no registrados
¡Irmáns no amor á Suevia
de lexendaria historia,
¡en pé! ¡en pé dispostos
a non morrer sin loita!
¡O día do Medulio
con sangue quente e roxa
mercámo-lo dereito
a libre, honrada chouza!
Berremos alto e forte:
¡A nosa terra é nosa!"

Ramón Cabanillas (1979)


(adjunto visible para usuarios registrados)

O pandero pasado aparecera unha nova gravura no Castro de San Vicenzo de Avión.

Neste caso unha das mesmas dimensións que o do trisquele feita cunha técnica semellante, coa forma dunha cruz embolada ou rosa camuna.

(adjunto visible para usuarios registrados)
(adjunto visible para usuarios registrados)

Citánia de San Vicenzo
(Avión, Galiza)

(adjunto visible para usuarios registrados)

Petróglifos de Uíbh Ráthach
(Kerry, Irlanda)

(adjunto visible para usuarios registrados)


«Hai que quitarlle o disfrace a ese anti-nacionalismo galego que o suplanta como nacionalismo. E vai ser duro de roer. As críticas han de ser duras e sen acougo. Dirixidas á escoura que xerou o piñeirismo e o nacional-marxismo e que foron empoleirados no pacto da transizón e que continua nas suas instituizóns como mercenários ao servizo do mundialismo e que fan gala dunha hipocrisia e cinismo estremos e que ten narcotizado e abduzido ao persoal nun eterno sono do cal nunca espertará o fogar de Breoghán, pois é terminal, e morte. E ainda que se concorde nalgunhas cousas con algún nacionalismo español, as suas nescidades, as suas burradas, as suas mentiras, as suas conxuras e manipulazóns son inaceitáveis para quen teña un mínimo de ética e intelixéncia»

Celtia Loimil
 

Adjuntos

Archivo oculto para usuarios no registrados
O único método seguro de protexer ás nosas mulleres e meninas chama-se REMIGRAZÓN

(adjunto visible para usuarios registrados)

«D'esa eisistenza metafíseca que vive por riba e no fondo de todol-os galegos, da que todos participan n-algo, xurde toda a creación engebremente galega en calquer orde da vida, e que podemos chamar Alma de Galiza, Genio da Raza, Esprito da Terra.»

Vicente Risco

(adjunto visible para usuarios registrados)

(adjunto visible para usuarios registrados)
 

Adjuntos

Archivo oculto para usuarios no registrados
Traducción automática del gallego al español: puede contener errores.
Ver el texto original (gallego)
Abellas de ouro enterradas cunha princesa sueva na primeira metade do século V, conservadas no Museo de Arte Romano en Mérida.

Foron achadas colocadas sobre os ombreiros dunha rapaza sepultada xunto con outros elementos de xoiaria de alto status. Semellantes ás que se atoparon na tumba do rei dos francos Childerico, en Tournai (Bélxica).

A súa aparizón entre persoas pagás nos estratos mais altos da sociedade tal vez pon de manifesto a importáncia deste animal no plano espiritual para acompañar o defunto no camiño ao alén.

A Danza do Abellón, é un particular rito funerário a imitar o son das abellas, que ainda existia no século XIX.

(adjunto visible para usuarios registrados)


«En base a etnoarqueoloxía comparada, aspectos das crenzas e do ambiente funerario do horizonte cultural atlántico Calcolítico e da Idade do Bronce.

Antes da incineración, subindo e baixando as mans, zungando como zungan os abellóns, os amigos do defunto bailan en roda arredor da pira onde éste xace cunha muller (sutti). Os circunstantes, virando sin parar a dereita e a esquerda, executan os pasos da psychopompa danza do Abellón, bailada en Galiza ata o pasado século. Axudan á ánima do difunto a subir ao ceo."»

André Pena Granha

(adjunto visible para usuarios registrados)
(adjunto visible para usuarios registrados)


Samaín, festa celto-atlántica do final do verao, coincidinte co mes chamado do mesmo xeito...

All Hallows' Eve = Véspera de Todos os SantosDefuntos / Dia dos Mortos

(adjunto visible para usuarios registrados)

(adjunto visible para usuarios registrados)

(adjunto visible para usuarios registrados)
Abellas de ouro enterradas con una princesa sueva en la primera mitad del siglo V, conservadas en el Museo de Arte Romano en Mérida.

Fueron halladas colocadas sobre los hombros de una muchacha sepultada junto con otros elementos de joyería de alto estatus. Similares a las que se encontraron en la tumba del rey de los francos Childerico, en Tournai (Bélgica).

Su aparición entre personas paganas en los estratos más altos de la sociedad tal vez pone de manifiesto la importancia de este animal en el plano espiritual para acompañar al difunto en el camino al más allá.

La Danza del Abejorro, es un particular rito funerario a imitar el sonido de las abejas, que aún existía en el siglo XIX.

(adjunto visible para usuarios registrados)


«En base a etnoarqueología comparada, aspectos de las creencias y del ambiente funerario del horizonte cultural atlántico Calcolítico y de la Edad del Bronce.

Antes de la incineración, subiendo y bajando las manos, zumbando como zumban los abejorros, los amigos del difunto bailan en rueda alrededor de la pira donde éste yace con una mujer (sutti). Los circunstantes, girando sin parar a derecha e izquierda, ejecutan los pasos de la psychopompa danza del Abejorro, bailada en Galiza hasta el pasado siglo. Ayudan al ánima del difunto a subir al cielo.»"

André Pena Granha

(adjunto visible para usuarios registrados)
(adjunto visible para usuarios registrados)


Samaín, fiesta celto-atlántica del final del verano, coincidente con el mes llamado del mismo modo...

All Hallows' Eve = Víspera de Todos los SantosDifuntos / Día de los Perecid

(adjunto visible para usuarios registrados)

(adjunto visible para usuarios registrados)

(adjunto visible para usuarios registrados)
 

Adjuntos

Archivo oculto para usuarios no registrados
Traducción automática del gallego al español: puede contener errores.
Ver el texto original (gallego)
«Ide a correr a Terra nun enlevo de amor que nais vos faga, nais a parir milleiros de pequenos que en vosos peitos zuguen fel e planto, mamen rencores xordos e odios implacabres pra comezar de homes a matanza máis fera que escribiron os séculos. Hoxe estamos vencidos, pro mañán venceremos. Romances en cen falas cantarán a vitoria da raza. Eu partín cun ensoño de mar -a liberdade infinda- e volto... xa me vedes.

Alento, irmáns na Patria! A golera perdeuse; a nosa espranza non.»


Derradeira intervenzón do Xohan Matria, Alvaro das Casas. 1935

(adjunto visible para usuarios registrados)


«Iso que chaman 'o universal' non existe, todos somos xente cun país ao fundo. Canto mais é un do seu tempo e do país, cando un é mais do seu espello e da sua paisaxe, ten entón as maiores posibilidades de ser Verdade, de ser Verdadeiro»

Álvaro Cunqueiro

(adjunto visible para usuarios registrados)


«Asi como a pátria surxe connosco, a Nazón é anterior á nosa existéncia e chega-nos pola lei de heranza. Aquela é meramente o «jus soli», e esta é o «jus sanguinis». É asi como a pátria é unha impresión física, a Nazón é un sentimento sarracena.»

Álvaro das Casas

(adjunto visible para usuarios registrados)

(adjunto visible para usuarios registrados)
«Id a correr la Tierra en un arrebato de amor que os haga parir, parir miles de pequeños que en vuestros pechos chupen hiel y llanto, mamen rencores sordos y odios implacables para comenzar de hombres la matanza más fiera que escribieron los siglos. Hoy estamos vencidos, pero mañana venceremos. Romances en cien hablas cantarán la victoria de la raza. Yo partí con un ensueño de mar -la libertad infinita- y vuelvo... ya me veis.

¡Aliento, hermanos en la Patria! La golera se perdió; nuestra esperanza no.»


Última intervención de Xohan Matria, Álvaro das Casas. 1935

(adjunto visible para usuarios registrados)


«Eso que llaman 'lo universal' no existe, todos somos gente con un país al fondo. Cuanto más es uno de su tiempo y del país, cuando uno es más de su espejo y de su paisaje, tiene entonces las mayores posibilidades de ser Verdad, de ser Verdadero»

Álvaro Cunqueiro

(adjunto visible para usuarios registrados)


«Así como la patria surge con nosotros, la Nación es anterior a nuestra existencia y nos llega por la ley de herencia. Aquella es meramente el «jus soli», y esta es el «jus sanguinis». Es así como la patria es una impresión física, la Nación es un sentimiento sarracena.»

Álvaro das Casas

(adjunto visible para usuarios registrados)

(adjunto visible para usuarios registrados)
 

Adjuntos

Archivo oculto para usuarios no registrados
Dia da Pátria,1932
Trisquele oferendado polos Vltreya

Panteón dos Galegos Ilustres na igrexa de Santo Domingo de Bonaval con duas coroas aos lados e flores por cima do túmulo e no chao. No centro do túmulo, o trisquele, emblema da organizazón nacionalista Vltreya.

Terra, raça e tradizon. Os tres elementos que venhen a dar sentido as tres extremidades do trisquele. Según Álvaro das Casas "Fogar, raza e lingoa". E dicer, a consolidaçom e porvir da nazon galaica.

(adjunto visible para usuarios registrados)


«Hai poucos anos, unha delegazón política e intelectual de bascos e galegos visitou Barcelona e proferiu diversas palestras. Nunha delas, realizada no Instituto Catalán de Agricultura, un galego afirmou que, ao deparar-se cos problemas xurídicos da vida galega non previstos ou abordados pola lexislazón española, encontrava-os satisfatoriamente compreendidos e resoltos na xurisprudéncia portuguesa, cando procurava analisá-los e resolvé-los segundo o pensamento e o sentimento indíxena. Asi, apesar dos séculos de integrazón da Galiza no estado español, a mentalidade dos galegos permanece sendo a mesma que a dos portugueses, visto que, como se sabe, «a Galiza e Portugal son racialmente iguais[*]»»

•Pere Martir i Rosell. 1930
«La Raça.»

•[*] «A Galiza e as províncias portuguesas do Minho e Tras-os-Montes.»
António Aurélio da Costa Ferreira. 1913

(adjunto visible para usuarios registrados)

(adjunto visible para usuarios registrados)
 

Adjuntos

Archivo oculto para usuarios no registrados
Última edición:
(adjunto visible para usuarios registrados)

A igrexa de Roma, apodera-se de toda simboloxia pagá adulterando-a. Da Dama gnóstica, Sophia, Wrowe Saelde, do Espírito Santo feminino, Parakletos, a Pomba, populariza-se a virxindade de Maria; do Intercámbio de Corazóns, que en realidade é un despertar do Chakra Anahata, externaliza-se o culto do Corazón de Xesús. A Coroa de Espiño e o Rosário sustitui á Rosa Alquímica templária das Mil Pétalas, ao Chakra Sahasrata, na Cima do Cránio Invisível. O asasinato da Via Sacra do Kundalini, do Camiño Tántrico dos Chakras... Unha iniciazón de Amor Solar, hermética, foi adulterada por unha relixión exotérica, luar, por un culto antropomórfico, exclusivamente materialista. Pois a igrexa de Roma terxiversou todo.

A idéia relixiosa de obxectos con propriedades máxicas xa existia moito antes do Cristianismo. A mitoloxia irlandesa recolle como o Rei Dagda, sucesor do Rei Lugo, monarcas anteriores, posuia un caldeiro coa propriedade de resuscitar aos mortos.

Este mito foi retomado por poetas britóns no albor do primeiro milénio coa Matéria da Bretaña ou aventuras do Rei Artur. A lenda conta que o Santo Graal foi o cálice do que bebeu Xesucristo na Derradeira Ceia, logo empregado por José de Arimateia para recoller o sangue do Cristo tras a sua crucificazón. Tempo depois, o Graal foi transportado por barco polo Atlántico e finalmente agochado na illa de Británnia. Segundo as histórias da Matéria de Bretaña, o Rei Artur e os seus cavaleiros pasarian o resto da sua vida na procura do Graal sagrado. As aventuras do Rei Artur gozaron de extraordinária popularidade na Europa do medievo, e moi especialmente en todo o arco celto-atlántico da Galiza a Irlanda.

O Santo Graal da bandeira do Reino Galaico é unha simboloxia co case 1.000 anos de história gráfica documentada. A sua simboloxia pode ser interpretada dende unha dobre óptica cristiá ou pagá. Como símbolo cristiá, foi reforzado polo excepcional priviléxio histórico da Igrexa de Lugo de poder mostrar públicamente a forma consagrada ou corpo de Cristo; pola tradicional lenda do miragre do Cebreiro; e pola importante conexión artúrica galaica coa Matéria de Bretaña. Como símbolo pagá, a forma consagrada que baixa camiño do cálice simboliza o sol antes de morrer no mar, onde remata a terra. Nas antigas relixións atlánticas e indo-europeias, o deus sol morre no mar e é levado en barco cara a fin do mundo, para voltar a reaparecer ou voltar da morte ao dia seguinte. O solpor no mar é a forma consagrada que se afunde no cálice, é unha representazón milenária galaica, unha representazón da terra da fin do mundo, a fisterra.

(adjunto visible para usuarios registrados)

«Fai tempo que os rapaces da I Liña (Noia) matinaban faguer unha longa eiscursión, a pé, cumes enriba, a fortalecer o corpo no ar das montañas e a educar o esprito no estudo e conocimento do chan nativo; unha volta pola campía tal como fan todas as organizacións mozas da nova Europa, unha xeira a decorrer un recanto da pátria, tal como as ten sinalado o consello reitor de Ultreya»

Álvaro das Casas
 

Adjuntos

Archivo oculto para usuarios no registrados
«Nos celtas memorabres,
Nas suas antigas glorias,
Nos seus duros combates,
Nos nosos vellos dólmens,
E castros verdexantes.

Ó vel-o desde longe
Indo pla gándra adiante,
Sempre ledo escramaba:
¡O dólmen de Dombate!»


O Dolmen de Dombate, 1895

(adjunto visible para usuarios registrados)

Dólmen de Dombate

Bergatiños, GALIZA

18 Xullo 1936

No comezo da Guerra civil española, o Seminário de Estudos Galegos tamén traballava.

Na foto aparecen alguns ignorantes, pero quen mais destaca polo profundo respeito ao património nacional é o mestre de todos, Risco.

(adjunto visible para usuarios registrados)

(adjunto visible para usuarios registrados)

The Frankish Empire and the Roman Empire in 814AD

(adjunto visible para usuarios registrados)
 

Adjuntos

Archivo oculto para usuarios no registrados
«Nos celtas memorabres,
Nas suas antigas glorias,
Nos seus duros combates,
Nos nosos vellos dólmens,
E castros verdexantes.

Ó vel-o desde longe
Indo pla gándra adiante,
Sempre ledo escramaba:
¡O dólmen de Dombate!»


O Dolmen de Dombate, 1895

(adjunto visible para usuarios registrados)

Dólmen de Dombate

Bergatiños, GALIZA

18 Xullo 1936

No comezo da Guerra civil española, o Seminário de Estudos Galegos tamén traballava.

Na foto aparecen alguns ignorantes, pero quen mais destaca polo profundo respeito ao património nacional é o mestre de todos, Risco.

(adjunto visible para usuarios registrados)

(adjunto visible para usuarios registrados)

The Frankish Empire and the Roman Empire in 814AD

(adjunto visible para usuarios registrados)
¿Qué clase de manipulador ha hecho ese mapa? ese es el reino de León, no el reino de Galicia, el cual pertenecía al primero. Qué simpaticos estos separatistas gallegos.
 
Las naciones del Estado español son las más perjudicadas por la inmi gración masiva. Si ya es un logro que se integren en cultura española los forasteros, lo de que se integren en cultura minoritaria es imposible.

Sin embargo son los más proge y más globalistas que existen por lo cual estan condenados a desaparecer.

Lo normal sería un movimiento tipo Frente Obrero pero que surgiese en el seno de BNG, ERC o BILDU. Pero no surge y todavía son más proge y proinmigracion masiva conforme pasa el tiempo.
 
Ese es el futuro del movimiento identitario, también llamado idiotitario o idiotita-ario

A seguir con las racitas y las hernias, salaos.

¿Qué clase de manipulador ha hecho ese mapa? ese es el reino de León, no el reino de Galicia, el cual pertenecía al primero. Qué simpaticos estos separatistas gallegos.
 

Estadísticas del foro

Temas
2.059.770
Mensajes
58.455.030
Miembros
191.085
Último miembro
crystal palace

El blog de burbuja.info

-
-
Volver